Japonya’nın Yok Olan Kültürü “Aynular”

Japonların sürekli tek etnik milletten oluştuğu söylense de aslında bu bilgi doğru değildir. Çünkü Japonya’da yaşamış, yerli bir halk olan Aynular da bulunmaktaydı. Günümüzde saf olmayan, Aynular ve Japonlar’dan oluşan karışık ırk olmak üzere Aynu nüfusu giderek azalmakta ve yapılan tahminlere göre sayıları 200.000 kişiyi geçmediği düşünülmektedir. Aynularin yaşam alanları Honshu’da Tohoku bölgesi, Hokkaido ve Sahalin bölgeleri başta olmak üzere kültürleri 13. yüzyıla dayanmaktadır. Japon halkı o zamanlar tarım ile hayatlarını sürdürürken Aynular, avcılık ve toplayıcılık bir yandan da Japonlarla ticaret yaparak geçimlerini sağlamaktaydılar. Dinleri, kıyafetleri ve gelenekleri Japonlarla farklı olmakla birlikte, konuştukları dil de Aynucaydı. Aynucanın Japoncadan ziyade Eskimocaya daha yakın olduğunun söylenmesiyle birlikte, “Sapporo”, “Shakotan” gibi Aynucaya dayanan yerlerin adları da Hokkaido ve Kuzey Doğuda oldukça fazladır. Ancak kültürleri Japonlardan farklı olan bu azınlık halk, Japonlar tarafından ayrıştırılarak Meiji Hükümetinin uyguladığı Asimilasyon Politikasının sonucunda az öncede belirtiğimiz gibi sayıları hızla azalmaya başladı. Bu sebeple Aynu kültürünün yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kaldığı söylenmektedir. Ayrıca, Aynuca UNESCO tarafından belirlenen, ortadan yok olmaya yüz tutan diller arasında en üst sırada yer almaktadır. Bu durumu engellemek için çabalayan isimlerden biri de Shigeru Kayano’ydu. Aynu soyundan gelen Kayano, gittikçe unutulan Aynu kültürünü, aletlerini ve halk hikayelerini toparlayarak kayıt altına almıştır. Ayrıca Kayano 1994 yılında belediye meclisi üyesi olarak, unutulmaya yüz tutan Aynu Kültürünün korunması gerektiğini savunup, Aynuların gelenekleri hakkında halkı bilinçlendirmesiyle birlikte, bu bilinci arttırmak için bir Aynu Kültürel Tanıtım Yasasının yürürlüğe girmesini sağladı. Kayano, meclis üyesi olarak 4 yıl gibi kısa bir süre aktif oldu ve “Ava gidenler ayakları siyaha bulanmadan önce yuvasına dönmeli”, diyerek meclis üyeliğinden emekli oldu. Sibel Laçin – Kübra Ceylan